Baharat Atlası: Hoş Tatlar Acılar Ve Kokular

Kitap

Glycyrrhiza glabra

FOTOĞRAF: C. DURMUŞKAHYA

Baklagiller (Fabaceae) ailesinden olan meyan çok yıllık bir bitkidir. Bu bitkinin kurutulmuş kökleri ve köklerinin kabukları baharat olarak kullanılır. 30-60 santimetre boylarında, koyu yeşil renkli bileşik yapraklı bir bitkidir. Daha çok dere kenarlarında ve kumlu topraklarda yetişir. Mavimsimor renkli çiçekleri 5-15 santimetre uzunluğunda bir sap üzerinde olup seyrek şekilde dizilir. Meyan meyveleri de fasulye şeklinde olup tüysüzdür.

Türkiye’de bol bulunan bir bitki olan meyan bitkisinin kökleri aromatik olup kokusu rezene veya anasona benzer. İçeriğinde nişasta, şeker, zamk, rezin ve glycyrrhizik asit adında bir glikozit bulunur. Bu asit normal pancar şekerinden 50 kat daha tatlıdır.

Meyankökü ağza ilk alındığında tatlı daha sonra acı bir tat bırakır. Uzakdoğu'da bu kökler toz haline getirilerek tek başına ya da birkaç baharatla karıştırılarak kullanılır. Türkiye’de baharat olarak kullanılışı yaygın değildir; öksürük kesici, yara iyi edici gibi özellikleri nedeniyle daha çok tıbbi amaçla kullanılır. Bunun dışında kolalı içeceklerin hammaddesi olan meyankökünden Güneydoğu Anadolu’da şerbet yapılır.